اینجا همه عزادارند

با مویه و ناله،

با روشن کردن شمع،

و حتی با تعریف کردن خاطرات

و نشان دادن عکسها به هم

جامعه ایرانیان را همه تسلیت میگویند،

شبانه روز، در رادیو و تلویزیون

انگار که دیار غربت بیشتر عزیزشان میدارد.

آنجا چه؟

خاورمیانه را به تقلید چشمان شرقی تو ساخته اند ...

پر التهاب

اندوهگین

خسته

زیبا ...

(نزار قبانی)

خوابم نمی آید،

هیجان زده ام،

باید در خیابان باشم

گریان ،

و فریادزنان.

ولی ...

طاقتم نمی آید.

پ.ن. چه فایده ... رفته ها که برنمیگردند.

به باران بگو سری به باغ بزند
بوتههای چای خستهاند، دوش بگیرند بخوابند
تابستان تمام شده

به باد بگو به خانه بیاید
پاییز رسیده،
پلکهایِ درخت سنگین شده

به شب بگو ...
نه!
اصلن به خودت بگو بیاید
باقی میآیند.

(افشین صالحی)

دلم بغل میخواهد

و ناز کردن

همراه با صدای نفسهایت

که دوستت دارم را نجوا میکنند.

هریک از ما ذره ای است آکنده از آگاهی

نوری ظریف و شکننده، تابشی کوتاه از وجودی محکوم به مرگ

که از هیچ مطلق می آید؛ همچون ستاره ای که در شب می درخشد

نقطه ای ناچیز در گستره ی اقیانوس ساکت و آرام، هیچ!

(ت . دشی مارو)

بر صندلی خواهم نشست
سیگاری خواهم کشید
و به میخهایی فکر خواهم کرد
که روزی به این دیوار کوبیدیم
و به چیزهایی که هرگز به میخها نیاویختیم
قاب عکسی که تو در آن باشی
و آینهای که من در آن.

(یانیس ریتسوس - ترجمه: بابک زمانی)

بیا قرار بگذاریم ...

در روزی، فراتر از هفت روز هفته،

در ساعتی، فراتر از 24 ساعت روزانه،

در جایی، فراتر از این زمین خاکی.

بیا قرار بگذاریم

من باشم و تو.

تو که هستی ...

زمان از حرکت می ایستد،

و بی مکانی گسترده میشود.

پ.ن. باز هم تمدید تعلیق پروازها از 2 روز به 12 روز و از 12 روز به 20 روز. چه میشه کرد؟ ام کلثوم گوش کن.

پ.ن. از 20 روز بیشتره: تا 28 مارچ. دیگه به راحتی نمیشه حساب کرد روزهاش رو. باید فکر دیگه ای کرد.

پرندگانی هستند که آشیانه خود را ترک میکنند و به جای دیگر میروند و خواب آشیانه ی خود را می بینند.بهارها به خواب زمستان میروند و خواب می بی

کجای این دنیای بی کرانه ای که من در کنارت کرانه گرفته ام ...
من در جو بی جویِ ماه مجذوب و دیوانه
و تو در پیِ چیدن پرتقال از درخت های زمستانی ...!
رد چشمانت منتهی میشو د به رسیدن، به چیدن ..
حتی در زمستان
حتی در سرما
اما دلم میخواد تو را
دست بر شانه ات میگذارم
که لذت حضور در جانم رخنه میکنم
و تو منظومه ای می شوی شمسی،
به مرکزیت من

میدانی
بازتابی پیچیده و مبهم میان ما رد و بدل است .....

(سیندخت)

پ.ن. بالاخره 00:00 منو و تو یک زمان شد !!!